42. Een verdeeld volk in een dolende staat

De burger als politiek vluchteling

Vorm van het werk: tekst

Aard van het werk: compilatie van waarnemingen en bevindingen van politiek-filosofisch onderzoek

Uit de inhoud:

Summary
Nihilism in politics and open, democratic society
What is moral nihilism and how far can it be said to be a specifically Dutch problem? Political and societal thought is a much broader phenomenon than Dutch practical conduct. Nihilism can be said to be a characteristic of younger generations as compared to the moral positivism of the post-war generation. Nihilism is defined as a rejection or opposition to the principles of the Enlightenment and the civilization and western culture as such. Nihilism in this narrower sense is in favor of the happy go lucky.
The Dutch nihilists do not destroy in order to destroy, but in order to maintain or put themselves in power. They depend on their ability to represent citizens and to satisfy their needs and make them happy.
Now, it cannot be denied that the establishment, whether politically right or left, has got an aura of urban decadence. It represents an easy-going and somewhat degenerated culture and taste. That may explain the destruction of liberty and of equality at the intellectual and political level of Dutch administration and political leaders. That may also explain the destruction, as a source of disinterested pleasure of management and ‘willing helpers’ who subjugate, exploit and torture the weak and helpless.
The Dutch, as judged from the collected evidence, ceased to have a claim to be more than a failed state in the human rights sense. They are heading for a closed society should the nihilists come in power, with its own brand of inhumanity. Maintaining the present world will not be able to satisfy the needs of a moral culture, while nihilism is not accompanied by any clear conception of what one wants to put in its place.

De paradox van deze en andere democratieën
De paradox van deze en andere democratieën bestaat eruit dat zij vooral goed lijken voor mensen die goed zijn opgeleid, een open en ondernemende instelling hebben: mensen op de ‘linkerflank’ die er juist was ter verheffing en bescherming van armen en arbeiders. Op rechts zie je de mensen die voor eigen identiteit en tegen immigratie zijn en die van de nadelen van open markten ondervonden hebben. Het ene deel van het land bestaat uit kosmopolieten, het andere uit nationalisten om het globaal uit te drukken.
Mensen zijn niet gek, zij merken dat de politiek geen leiderschap bezit om strategisch te denken en krachtdadig te handelen. Zij is sterk in bezuinigen op korte termijn en uitdelen om de vrede te bewaren. Mensen zien hun veiligheid, werkgelegenheid en bestaansvoorwaarden van binnenuit en van het buitenland uit bedreigd. En, ondanks een fantastische welvaart, op het decadente en onproductieve af, wegen de mensen verslechteringen en achteruitgang veel zwaarder, soms twintigmaal zo zwaar, dan verbetering en vooruitgang. Dat is hoe de mens in elkaar zit, zo blijkt uit veel onderzoek.
Verpleeghuisartsen hebben de bevoegdheid om mensen in gesloten inrichtingen op te sluiten. Medische behandelaars bieden ongevraagd extra diensten aan of compromitteren zich met farmaceutische bedrijven. Inzage in medische dossiers wordt bijna standaard geweigerd als een patiënt naar een concurrent wil gaan, huisartsen hebben kartelafspraken om geen patiënten van elkaar over te nemen. Instellingen weigeren lastige of kostbare patiënten. Verzekeraars sluiten mensen uit omdat zij als groep een risico vormen.
Overal gaat wel eens iets mis, stelde de verantwoordelijke minister laconiek. Rechtvaardige handhaving is veel moeilijker en maakt niet populair. Het gevolg is dat burgers tegen machtige partijen worden uitgespeeld. Op het gebied van de arbeidsvoorwaarden bezit Nederland het grootste aantal mensen met een status van zelfstandige sinds de economische en financiële crisis. Het Nationale Planbureau schrijft dat toe aan het overheidsbeleid. Nederland is veroordeeld door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens voor het ontbreken van het recht op collectieve onderhandelingen dankzij de solidariteit van de grootste vakbond. De politieke partij die ook voor mensenrechten, onder andere in de zorg op komt, wordt bijna ‘kamerbreed’ weggezet wegens gebrek aan dossierkennis en krijgt geen adhesie tegenover een overmacht in het parlement die de financieel-economische resultaten als norm laat overwegen.
Het is merkwaardig vanuit maatschappelijk-ethisch oogpunt om te zien hoe economen en adviescolleges, behalve een persoon van het hoogste bestuurlijk adviescollege de economische kosten-baten-balans van de staat als norm nemen. Het principiële aspect hierbij is dat burgers uit collectieve zelfbescherming verzekeringen hebben opgericht. De staat heeft zich het recht om te beschikken, over wat burgers met elkaar tot basisbescherming bepalen, toegeëigend en tegelijk de bescherming tegen misbruik en ongelijke marktverhoudingen nagelaten. Eerlijke marktwerking is een groot goed maar die is op twee manieren ondermijnd. Het resultaat is een systeem dat dure zorg levert en kwalitatief niet meer dan gemiddeld in Europa is: niet voor de armen en zieken maar voor de machtigen en bezitters.
Het morele oordeel moet luiden dat de gespletenheid van het land in het systeem is ingebakken door de politieke keuzes die gemaakt zijn: ‘rechts’ heeft de actieve vrijheid tot doel en verwaarloost daarbij de sociale verantwoordelijkheid of het vrij-zijn-van; ‘links’ heeft de gelijkheid tot doel en holt daarbij de individuele authenticiteit en autonomie uit.
Is er een uitweg uit een schizofreen systeem? Ja, een brug tussen beide delen bouwen is de oplossing. Het inzicht is al veel waard. De toepassing van de beide waarden is moeilijk maar kan ondersteund worden door deskundigheid en ankers in de vorm van praktijkgevallen, uitspraken en ankerpunten.

Een voorbeeld:
Rutte zei tegen jihadisten dat ze niet terug mogen komen. Nederland wilde vluchtelingen tijdens WOII opnemen, behalve één: tegen betaling en uit racistisch motief. Nederland hield de grens in 1938 dicht en stelde zelfs extra grensbewaking in toen wanhopige vervolgden Duitsland probeerden te ontvluchten. Vluchtelingen hebben gastrechten; dat ligt vast in internationale verdragen. Die rechten wordt ze ontnomen door de definitie te veranderen in ontheemden.

Verdeeld Nederland
Het bericht dat de vrouw die de meest vooruitgeschoven post van dit land in de EU innam zich gecompromitteerd heeft door financiële bindingen met het bedrijfsleven en genomineerd was als eerste vrouwelijke minister-president is een aspect van de grote verdeeldheid van dit land.
De paradox van deze en andere democratieën bestaat eruit dat zij vooral goed lijken voor mensen die goed zijn opgeleid, een open en ondernemende instelling hebben: mensen op de ‘linkerflank’ die er juist was ter verheffing en bescherming van armen en arbeiders. Op rechts zie je de mensen die voor eigen identiteit en tegen immigratie zijn en die van de nadelen van open markten ondervonden hebben. Het ene deel van het land bestaat uit kosmopolieten, het andere uit nationalisten om het globaal uit te drukken.
Mensen zijn niet gek, zij merken dat de politiek geen leiderschap bezit om strategisch te denken en krachtdadig te handelen. Zij is sterk in bezuinigen op korte termijn en uitdelen om de vrede te bewaren. Mensen zien hun veiligheid, werkgelegenheid en bestaansvoorwaarden van binnenuit en van het buitenland uit bedreigd. En, ondanks een fantastische welvaart, op het decadente en onproductieve af, wegen de mensen verslechteringen en achteruitgang veel zwaarder, soms twintigmaal zo zwaar, dan verbetering en vooruitgang. Dat is hoe de mens in elkaar zit, zo blijkt uit veel onderzoek.
Nu hebben we het bij zaken als veiligheid, respect voor menselijke waardigheid en bescherming van individuele vrijheden over wat aan de basis van een rechtsstaat ligt. Als die niet functioneert, ondermijnt dat de verworvenheden van de welvaart en van de verzorgingsstaat.

De machteloosheid van de rechtsstaat
Tachtig procent van de burgers is bezorgd over fundamentele bestaansvoorwaarden als werk en gezondheid.
Er is een groot verschil aangetoond in geluksscore tussen de ‘elite’-groep die het materiaal goed gaat en de groep (één op de drie burgers!) die de laagste stabiliteit en zekerheid in het leven geniet.
Eén op de drie burgers heeft geen enkel vertrouwen meer in de politiek. Die groep die deze burgers vormen als gedachteconcept worden de zwevende kiezers genoemd.
Al zeven jaar (2017) is een ‘commissie van wijzen’ bezig met verduidelijking van de Grondwet. Pas door een actie in het parlement kwam de regering met het resultaat, niet meer dan, één zin.

Morele legitimiteit in maatschappij en staat
Een immorele omgeving is besmettelijk toont onderzoek onder bankiers aan (2014).
In de achterliggende decennia is een heel nieuwe taal ontstaan en daarmee een gedeelde mentaliteit, een atmosfeer. Kernwoorden zijn hier: eigenbelang, zelfontplooing, autonomie, individuele rechten, geen regels, privatisering.
(2) De nationale luchthaven is al 10 jaar inherent onveilig wat de vliegbewegingen betreft. Het ministerie wordt gebrek aan leiderschap door een onderzoeksraad verweten. De minister legt de eindverantwoordelijkheid bij de luchthaven zelf, dezelfde machteloosheid of afwenteling als bij onderwijs (universiteiten) en volksgezondheid (zorginstellingen, ziekenhuizen, verzekeringen).
De bewakers van de rechtsstaat (politie en justitie) zijn niet in staat om bescherming te bieden waar deze nodig is en om misdaad te bestrijden waar deze geboden is. Iemand die verdacht wordt staande gehouden leidt tot doodschieten of verwurgen. Een autistische persoon in een gesloten inrichting opnemen ontaardt in doodschieten.
De mensen die zorg or behandeling nodig hebben zitten in een markt zonder vrijheid en in een bureaucratie zonder zekerheid, concludeert een onderzoek door drie hoogleraren (V.U., 2017). Zij zien alleen maar meer bureaucratie en minder zorg en behandeling.
Gemeenten houden geld over, de zorg wordt niet efficiënt gegeven en het geld wordt aan andere zaken besteed.

De onmacht van de staat tegenover instellingen en marktpartijen
Mensen worden door hun hoogste bestuur van de staat aangemerkt als consumenten die parasiteren op de collectieve voorzieningen. Bussemaker, de ‘maker’ van de participatiesamenleving. Zij was verantwoordelijk als minister. Toen zij daarna hoogleraar werd, gaf zij toe dat de participatiestaat een mislukking was.

Nederland een ‘failed state’?
Nederland is een ‘failed state’ met specifieke eigenschappen. Nederland gaat mank aan elkaar uitsluitende bewegingen aan de ene kant en aan de inventieve vernietiging van menselijke autonomie door het kapitalisme, zei de econoom Barber, evenals andere natiestaten.
De overheid gaat uit van rationele, calculerende, optimaliserende, kansen-grijpende burgers.
De Nederlandse overheid ziet dat sinds de invoering van de participatiesamenleving anders.
Wat een politiek-ethisch concept is, is in Nederland zonder enig beleid doorgevoerd waarbij iedere bestuurder en instelling er een eigen interpretatie aan gaf.
Dit treft niet alleen laagopgeleide maar ook hoogopgeleide mensen die even niet opletten, andere prioriteiten hebben of niet gedisponeerd zijn. Ook zij worden als parasieten van de verzorgingsstaat door de overheid weggezet en bestraft. Het aantal zelfmoorden en moorden door overbelaste mantelzorgers neemt al jaren toe.
Alleen al door partners, familie en buren onrechtmatig met ‘mantelzorg’, zoals dat in het jargon heet, te belasten spaart de staat tientallen miljarden euros uit.
Ouderenzorg zit niet meer in de Nederlandse maatschappelijke cultuur. Slechts 4% van de Nederlanders is bereid om ouders in huis te nemen.
De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR), een belangrijk orgaan van de regering roept de overheid op bij het maken van beleid meer rekening te houden met het beperkte ‘doenvermogen’ van mensen. Op terreinen als de gezondheidszorg, de arbeidsmarkt en eigen financiën hebben burgers in de afgelopen jaren steeds meer verantwoordelijkheden gekregen.

Nederland, het land van dominees en kooplieden?
Met geld koopt Nederland zijn principes op het gebied van mensenrechten af, met als doel migratie te stoppen.
Het verschuiven van grenzen lost niets op. Integendeel, het maakt migratie crimineel en leidt tot misdadige mensenhandel en schending van mensenrechten: meer mensensmokkel, meer dodelijke slachtsoffers.

Inhoudsopgave Boesten.A.; Een verdeeld volk in een dolende staat, 2019, manuscript, ongepubliceerd

Nihilism in politics and open, democratic society
Verdeeld Nederland
De links-rechts paradox
Autonoom burgerschap